foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

Dzień dobry.

Dzisiaj chcęWam pokazać jak istotna w życiu każdego człowieka jest motywacja.

Taki jest własnie temat naszych zajęć. 

 Zapraszam!

Troche teorii.

Motywacja do nauki a piramida potrzeb Maslowa

Czy możesz skupić się na nauce, pracy, czytaniu, gdy jest ci zimno, lub gdy czujesz głód? Środowisko zewnętrzne wpływa na nas nieustannie lecz, według Maslowa, bodźce zewnętrzne nabierają znaczenia motywacyjnego dopiero po odniesieniu ich do wewnętrznych potrzeb. Zaspokojenie potrzeb znajdujących się niżej w hierarchii jest warunkiem aktywizacji potrzeb wyższych. Potrzeba definiowana jest jako odczuwany przez jednostkę stan braku czegoś, co w związku ze strukturą organizmu, indywidualnym doświadczeniem oraz miejscem jednostki w społeczeństwie, jest niezbędne do utrzymania jej przy życiu, umożliwienia jej rozwoju, utrzymania określonej roli społecznej, zachowania równowagi psychicznej. Kolejność zaspokajania potrzeb:

1. Potrzeby fizjologiczne – głód, pragnienie, sen, wydalanie. 2. Potrzeba bezpieczeństwa – potrzeby stabilizacji, zależności, opieki, uwolnienia się od strachu, lęku i chaosu, potrzeby struktury i porządku, prawa, ograniczeń, oparcia w opiekunie. 3. Potrzeba przynależności – potrzeba miłości, uczucia. 4. Potrzeba szacunku – potrzeba wysokiej oceny samego siebie, szacunku dla siebie oraz szacunku ze strony innych ludzi. Mieści się tu także pragnienie siły, chęć sprostania różnym zadaniom, potrzeba mistrzostwa i kompetencji, potrzeba ufania sobie, niezależności i swobody, pragnienie prestiżu, sławy, zaszczytów, dominacji, uznania, wyróżnienia, godności, doceniania. 5. Potrzeba samourzeczywistniania (samorealizacji) – potrzeba wierności własnej naturze, wolności słowa, wolności czynienia tego, co się chce, jeśli to nie jest szkodliwe dla innych, swobody wyrażania siebie, swobody prowadzenia badań i poszukiwania informacji, potrzeba prawa do obrony, sprawiedliwości, rzetelności, uczciwości, zdyscyplinowania w grupie. 6. Potrzeba wiedzy i zrozumienia – potrzeba poszukiwania znaczenia, pragnienie zrozumienia, potrzeba systematyzowania, organizowania, analizowania, poszukiwania związków i znaczeń, konstruowania systemu wartości. 7. Potrzeby estetyczne – potrzeby porządku i symetrii, uwieńczenia całości, dokończenia czynności, systemu i struktur (Maslow, 1990).

Z analizy powyższej hierarchii wynika, że jeżeli warunki, w jakich przebiega nauka, nie są optymalne dla danego ucznia, może mu to utrudniać skupienie się na realizacji potrzeby wiedzy i zrozumienia. Motywacja wewnętrzna i zewnętrzna Pomyśl o czynności (jeździe na rowerze, rysowaniu itp.), którą umiesz wykonywać. Dlaczego się jej nauczyłeś? Zawsze o tym marzyłeś? Czy ktoś obiecał ci za to nagrodę? Motywacja 11 Uczeń jest pobudzany przez aktywność zewnętrzną, jak i wewnętrzną (czynniki psychiczne, w tym procesy umysłowe). Zatem motywacja może być wewnętrzna lub zewnętrzna. Jako pierwsi takiego podziału motywacji dokonali w 1957 roku Herzberg, Mausner i Synderman. Opisywali oni motywację jako: • Motywację wewnętrzną – pojawiające się samoczynnie bodźce, które sprawiają, że ludzie zachowują się w określony sposób lub poruszają w określonym kierunku. Bodźce te to m.in. odpowiedzialność, swoboda działania, możliwość wykorzystania i rozwoju umiejętności. • Motywację zewnętrzną – tendencje do podejmowania i kontynuowania działania ze względu na pewne konsekwencje, do których one prowadzą, związane z poczuciem, że przyczyna i kontrola działania ma charakter zewnętrzny i nie zależy od nas. Motywacja zewnętrzna stwarza zachętę do działania, które jest w jakiś sposób nagradzane lub pozwala uniknąć kary. Wiąże się ona z uczeniem się bez zwracania większej uwagi na przydatność przyswajanych treści, brakiem przyjemności z uczenia się, preferowaniem zadań o niskim poziomie trudności, aby poradzić sobie z nimi bez zbytniego wysiłku. Działanie wynikające z motywacji zewnętrznej jest obliczone na cel, nakierowane na zdobywanie konkretnych ocen i na osiągnięcie celu (zdobycie gwiazdki, nagrody, stypendium). Proces takiego działania nie liczy się (Herzberg, Mausner, Snyderman, 1959, za: Griffin, 2006).

Nieco inaczej motywację wewnętrzną i zewnętrzną ujmuje E. Aronson. Stwierdza on, że „motywacja wewnętrzna, to angażowanie się w jakieś działanie, ponieważ sprawia nam ono przyjemność bądź wzbudza nasze zainteresowanie, a nie wskutek zewnętrznych nacisków lub dla wewnętrznych korzyści” (Aronson, 1997: 235). Proces ten często wiąże się z radością i przyjemnością, którą odczuwamy, gdy coś robimy. „Motywacja zewnętrzna – angażowanie się w jakieś działanie wskutek zewnętrznych nacisków lub dla zewnętrznych korzyści, a nie dlatego, że wykonywanie zadania sprawia nam przyjemność, bądź wzbudza nasze zainteresowania” (Aronson, 1997: 235). Inaczej mówiąc, jest to praca dla nagrody. Motywacja zewnętrzna bardzo często osłabia motywację wewnętrzną po to, by już nie działać dla przyjemności, ale dla uzyskania nagrody. Uczniowie często tracą zainteresowanie czynnością, która wcześniej sprawiała im przyjemność (np. rysowanie), a za którą teraz otrzymują nagrodę (ocenę). Teoria wzmocnienia Czego nauczyłeś się, ponieważ otrzymałeś nagrodę? Jak nagradzali cię twoi nauczyciele? Jak nagradzasz swoich uczniów? Czy kara jest równie skuteczna co nagroda? Teoria wzmocnienia oparta jest na koncepcji behawiorystycznej psychologii człowieka, która podkreśla zachowanie jako funkcję instynktu. Według tej koncepcji, człowiek działa zgodnie z instynktem oraz steruje swoim zachowaniem w taki sposób, aby zaspokoić swoje potrzeby. Teoria wzmocnienia została stworzona przez B. F. Skinnera i zwana jest także teorią modyfikacji zachowań lub teorią uczenia się. Według Skinnera, indywidualne zachowania człowieka są skutkiem jego poprzednich doświadczeń. Stąd w sferze zainteresowań tej Teoria w pigułce 12 teorii leży zbadanie, w jaki sposób skutki poprzedniego działania wpłyną na przyszłe zachowania w cyklicznym procesie uczenia się. Ludzie postępują tak, jak postępują, ponieważ nauczyli się w przeszłości, że pewne zachowania wiążą się z przyjemnymi efektami, a inne z nieprzyjemnymi. Na tej podstawie sformułować można tzw. prawo skutku. Mówi ono, że zachowanie przynoszące przyjemne konsekwencje prawdopodobnie zostanie powtórzone, zaś nieprzyjemne będzie zaniechane w przyszłości. Według Skinnera zachowaniami ludzi steruje środowisko społeczne, stąd można wyjaśnić i kierować zachowaniem jednostki (tzn. formować różne wzorce zachowania) przez manipulowanie środowiskiem, gdyż człowiek jest istotą reaktywną i jego zachowanie zaprogramowane jest przez aktywne środowisko. Jednak należy pamiętać, że nie wszystkie czynniki determinujące zachowanie mają swoje podłoże w środowisku (część może mieć podłoże genetyczne – np. zachowania wrodzone). Przenosząc przesłanki Skinnera na grunt szkoły można powiedzieć, że modyfikacja zachowań koncentruje się na ustanawianiu systemów oceniania i zawartych w nich zasad nagradzania i karania za określone zachowania (Skinner za Zimbardo, Ruch, 1997). System nagród i kar ma zarówno zwolenników, jak i przeciwników. Podczas gdy nagroda wzmacnia pozytywnie, sprawiając przyjemność, kara jest czymś niemiłym. Nadmiar kar zmniejsza atrakcyjność nauki, obniża wydajność i jakość pracy. Dlatego nawet jeśli chcemy je stosować, należy pamiętać o zachowaniu równowagi. Aby zwiększyć skuteczność oddziaływania nagród i kar, należy: • zaznajomić ucznia z przedmiotowymi zasadami oceniania (można nawet je spisać); • stosować te zasady konsekwentnie; • uzyskać akceptację przez dziecko (nie zawsze możliwe); • szybko reagować na zachowania; • zaplanować nagrody i kary, adekwatne do postępów ucznia; • stopniować nagrody i kary; • chwalić za konkretne osiągnięcia, wymagające wysiłku i wytrwałości

 

Na przestrzeni ostatnich 20 lat nastąpiła bardzo gwałtowana zmiana w rozumieniu i postrzeganiu życia zawodowego ludzi. Obowiązywał wcześniej model społeczno-zawodowy, którego trzema składowymi i niezmiennymi składnikami były:

  • etap przedzawodowy (uczenie się, zdobywanie zawodu),
  • etap zawodowy (działalność zawodowa, praca – przez cały czas w jednym zawodzie, w jednym miejscu),
  • etap postzawodowy (wycofanie z pracy, przejście na emeryturę).

Wraz ze zmieniającą się rzeczywistością i wystąpieniem szeregu czynników ekonomicznych, gospodarczych, politycznych i społecznych, nastąpiła również zmiana obowiązującego schematu. Odeszła powyższa trójetapowość, a jej miejsce zastąpił model oparty na rozumieniu życia zawodowego w aspekcie planowania i realizowania KARIERY ZAWODOWEJ. Przejawem tej zmiany było min.:

  • rozszerzenie ścieżki zawodowej (niekoniecznie wykonywanie jednego zawodu do końca życia),
  • brak typowego etapu przygotowania do zawodu (zawód można właściwie zdobyć w każdej chwili -> edukacja ustawiczna),
  • wydłużenie czasu edukacji szkolnej (kiedyś praca od 15-16 roku życia; obecnie w tym wieku kończy się dopiero gimnazjum).

Charakterystyczne jest, więc dążenie do tego, aby okres nauki był jak najbardziej otwarty, by człowiek w tym czasie jak najwięcej się nauczył (z różnych dziedzin życia), zdobył jak najwięcej doświadczeń, które będą mu przydatne w pracy (działalności zawodowej), aby zdobył jak najwięcej umiejętności.

Można tu przytoczyć słowa Petera Druckera (pisarza, nauczyciela kształcącego menedżerów):
"Jeśli przez całe swoje życie zawodowe robiłeś jedno, to znaczy że nigdy nie dowiedziałeś się, kim byłeś."
Parafrazując to stwierdzenie i patrząc na nie jakby od końca można powiedzieć, że: Im lepiej się poznasz, tym łatwiej będzie ci się znaleźć w różnych sytuacjach, również zawodowych.

Reasumując, w odniesieniu do sytuacji zawodowej człowieka musimy raczej mówić o niej jako o karierze zawodowej, czymś co trwa przez całe życie, gdyż na każdym etapie naszego rozwoju możliwe jest zdobycie jakiegoś zawodu, kwalifikacji, czy nowych umiejętności.

Karierę zawodową trzeba jednak świadomie zaplanować. Trzeba wyznaczyć sobie cel, bądź cele, do których będziemy dążyć. Zanim to jednak zrobimy, musimy poznać szereg czynników warunkujących właściwe zaplanowanie przyszłości. Poznanie ich – z jednej strony ułatwi nam odnalezienie się na rynku pracy, a z drugiej – pozwoli na wybór ścieżki zawodowej zgodnej z naszymi własnymi możliwościami, predyspozycjami, przekonaniami, itd.

II. CZYNNIKI

Decyzje dotyczące wyboru zawodu, czy też – jak wcześniej wspomniałam – zaplanowania zawodowej kariery są jednymi z ważniejszych. Od nich w dużym stopniu zależy przyszłe życie. I mimo, że zmieniająca się rzeczywistość związana z rynkiem pracy wymaga dużej mobilności (umiejętności dokonywania zmian, przystosowania się), umiejętności przekwalifikowania się, to niezmiernie istotne jest, jak dalece człowiek (szczególnie młody) świadomie podejmuje swoją pierwszą decyzję.

Skutki nietrafnego wyboru, mało świadomych decyzji to m.in.:

  • niepodejmowanie pracy w wyuczonym zawodzie (strata czasu, po co się tego uczyć, skoro nam nie odpowiada),
  • niska jakość wykonywanej pracy (z powodu braku uzdolnień czy zainteresowań w tym kierunku),
  • brak satysfakcji z pracy,
  • napięcie psychiczne (gdy stwierdzamy, że praca nie sprawia nam przyjemności, że przerasta nasze możliwości, czy przeciwnie – że nas nudzi).

Wśród czynników decydujących o trafnym wyborze zawodowym wyróżnia się dwie podstawowe grupy:

  1. Czynniki wewnętrzne – związane bezpośrednio z człowiekiem, z jego indywidualnymi cechami, rozwojem, z tym, jaki on jest;
  2. Czynniki zewnętrzne – znajdujące się poza człowiekiem, czynniki sytuacyjne, wpływające na niego w mniejszym bądź większym stopniu, ale które należy brać pod uwagę.

Przemyślane planowanie własnej kariery zawodowej składa się więc z kilku etapów:

  1. Poznania siebie (czynniki wewnętrzne),
  2. Poznania zawodów, rynku pracy (czynniki zewnętrzne),
  3. Konfrontacji tych dwóch czynników,
  4. Właściwego zaplanowania kariery, czyli określenia drogi rozwoju zawodowego, w tym znalezienia ścieżek kształcenia prowadzących do wybranego zawodu (grupy zawodów).

1. Czynniki wewnętrzne = poznanie siebie.

Ważne przede wszystkim powinno być realne spojrzenie na własną osobę. A więc nie to, co mi się wydaje, ale to, jak jest rzeczywiście. I jakkolwiek obiektywizm w postrzeganiu siebie może być trudny, to:

  • dysponujemy szeregiem obiektywnych narzędzi badawczych (testy, kwestionariusze), które pomagają w samopoznaniu,
  • możemy swoją ocenę siebie skonfrontować z tym, jak postrzegają nas inni (szczególnie osoby najbliższe),
  • musimy sobie uświadomić, że tylko rzetelne poznanie siebie gwarantuje dokonanie jak najbardziej skutecznych wyborów.

A. ZAINTERESOWANIA

Zainteresowania są siłą napędową, która pobudza nas do działania, by jak najlepiej poznać to, co nas interesuje, jakąś dziedzinę życia; by pogłębić wiedzę. Ważne jest jednak, by umieć rozróżnić trwałe zainteresowania od tych przelotnych, chwilowego zaciekawienia czymś, które to zaciekawienie nie może stanowić wskazówki w wyborze zawodu i może prowadzić do błędnych decyzji. Natomiast najsilniejsze i trwałe zainteresowania należy traktować jako drogowskaz przy wyborze kierunku kształcenia i zawodu.

Co świadczy o zainteresowaniach?

  • sposób spędzania wolnego czasu,
  • preferowane przedmioty szkolne,
  • uczestnictwo w kółkach przedmiotowych, zajęciach pozalekcyjnych/pozaszkolnych,
  • tematyka czytanych książek, czasopism, oglądanych filmów.

Reasumując można powiedzieć, że zainteresowania to stan wzmożonej uwagi i skupienie na czymś; to dążenie do głębszego zbadania tego czegoś, czemu z reguły dodatkowo towarzyszy przeżywanie różnorodnych uczuć. /Gdy kierunek naszej aktywności jest wyznaczany przede wszystkim zaangażowaniem emocjonalnym, mamy do czynienia z zamiłowaniem./

Możemy mówić o 4 metodach zbierania danych o zainteresowaniach (wg. Donalda Super'a):

  1. Odpowiedzi danej osoby na pytania:, Co lubisz robić?
  2. Okazywanie zainteresowań poprzez zaangażowanie w określoną obserwowalną aktywność (kółka zainteresowań, itp.),
  3. Różne testy (np. wiadomości), kiedy osoba ujawnia swoje zainteresowania niekoniecznie zdając sobie z tego sprawę,
  4. Inwentarze zainteresowań:
    1. wystandaryzowane narzędzia, których wyniki są porównywane z wynikami ludzi wykonujących określone zawody i na tej podstawie pozwalają wyciągnąć wnioski na temat ewentualnych zainteresowań zawodowych;
    2. inne testy, kwestionariusze zainteresowań.

B. UZDOLNIENIA, UMIEJĘTNOŚCI, ZDOLNOŚCI

ZDOLNOŚCI to inaczej predyspozycja do łatwego opanowywania pewnych umiejętności, zdobywania wiedzy, uczenie się; do wykonywania lepiej od innych pewnych czynności bądź działań. Zdolność oznacza w szczególności umiejętność uczenia się i nabywania określonych sprawności.

Poziom zdolności zależy od wielu czynników:

  • wrodzonych,
  • wychowania (czy rodzina, środowisko wychowawcze sprzyja rozwojowi zdolności),
  • własnej aktywności (pracowitość, wytrwałość, praca nad sobą).

Zdolności odgrywają bardzo ważną rolę w życiu człowieka. Decydują o jego powodzeniu w określonej działalności, o sukcesach i zadowoleniu z wykonywanej pracy, o efektach nauki, itp.

C. TEMPERAMENT

Temperament to cecha, którą ludzie bardzo różnią się od siebie. Niektóre osoby są np. bardzo wytrwałe, inne szybko się męczą; niektóre reagują bardzo spokojnie na trudne sytuacje, inne zaś gwałtownie – mówimy, że ktoś jest "wybuchowy".

TEMPERAMENT to charakterystyczna dla danej osoby i uwarunkowana biologicznie siła oraz szybkość reagowania. Chodzi tu głównie o reagowanie emocjonalne, z którym związana jest ogólna ruchliwość człowieka. Jednak temperament przejawia się nie tylko w emocjach, lecz też w innych procesach psychicznych, np. spostrzeganiu, myśleniu. Temperament jest wrodzony i w bardzo niewielkim stopniu ulega zmianom w wyniku oddziaływania czynników zewnętrznych.

Najbardziej znana jest typologia temperamentów stworzona w II wieku n.e. przez greckiego lekarza Galenusa, na podstawie poglądów Hipokratesa. Wyróżnił on 4 typy: choleryk, sangwinik, melancholik, flegmatyk. Mniej jednak ważne jest nazewnictwo poszczególnych typów, natomiast powinny nas interesować parametry poszczególnych składowych temperamentu, tj.: siła procesu pobudzania i hamowania, równowaga procesów nerwowych oraz ruchliwość tych procesów. Po przeanalizowaniu tych czynników (analiza wyników odpowiedniego testu) możemy więc:

  • ustalić rodzaj naszego temperamentu,
  • odnieść parametry temperamentu do wymagań interesujących nas zawodów.

D. CECHY CHARAKTERU

Charakter jest – obok temperamentu – jednym z istotnych wymiarów naszej osobowości.

CHARAKTER (def. Słownika Języka Polskiego) – właściwy danemu człowiekowi zespół względnie stałych podstawowych cech psychicznych, określających jego stosunek do rzeczywistości, motywację jego czynów i przyjmowany system wartości oraz wynikające stąd zachowanie i usposobienie.

Charakter przejawia się, więc w naszym postępowaniu, zachowaniu względem innych osób, stosunkiem do wykonywanych zadań, pracy. Jest to cały wachlarz cech, które posiadamy w mniejszym, bądź większym stopniu, np.: prawdomówność, odpowiedzialność, pracowitość, ambicja, itp., czy też cechy negatywne, taki jak np.: złośliwość, lenistwo, niezdyscyplinowanie.

E. SYSTEM WARTOŚCI

Nie ulega wątpliwości, że system wartości należy do podstawowych przekonań człowieka. Wartości (coś ważnego, mającego dla danej osoby duże znaczenie) są źródłem wyznaczanych priorytetów, standardów funkcjonowania w świecie.

Badanie wartości pozwala nam odpowiedzieć na 2 pytania:

  1. JAK ludzie działają,
  2. DLACZEGO to robią.

Wartości nie występują pojedynczo, lecz tworzą u danego człowieka układy, zwane systemem wartości. System ten jest zbudowany hierarchicznie, a więc jedne wartości są ważniejsze od innych, mają wyższą rangę. Ten porządek hierarchiczny nie musi być stały i może ulegać zmianie. Ocena własnego systemu wartości pozwala na określenie prawidłowych wyborów życiowych oraz przyczynia się do rozwoju samoświadomości. System wartości można diagnozować zarówno za pomocą kwestionariuszy, jak i w sposób mniej formalny, niewystandaryzowany.

F. STAN ZDROWIA

Określenie swojego stanu zdrowia ma bardzo istotne znaczenie przy planowaniu swojej zawodowej kariery, czy też przy wyborze zawodu. Poznanie swojego stanu zdrowia wraz z poznaniem przeciwwskazań do wykonywania danego zawodu pozwoli nam uniknąć niewłaściwych wyborów w tym zakresie. Wśród osób z przeciwwskazaniami do wyboru zawodu są zarówno takie, które mają niewielkie odchylenia w stanie zdrowia, jak i takie, które mają znaczne zaburzenia i dla których są dostępne zaledwie 2 lub 3 zawody. Ważna jest tu konsultacja lekarska, aby ocena stanu zdrowia była jak najbardziej rzetelna. Poznanie wszystkich wymienionych czynników, mówiąc inaczej – SAMOPOZNANIE, czy też wiedza o samym sobie sprawia, że możliwe jest ukształtowanie się obrazu własnej osoby.

Obraz ten kształtuje się już w dzieciństwie i z czasem staje się coraz bardziej stabilny, gdyż:

  • z wiekiem coraz lepiej siebie znamy,
  • coraz więcej informacji zwrotnych o nas samych dochodzi do nas od innych ludzi,
  • rozszerzamy pola swojej działalności, swojego życia, a więc poznajemy siebie w aspekcie reakcji na różne nowe sytuacje.

Ważna jest też nasza otwartość jako warunek własnego samopoznania oraz rozwoju.

2. Czynniki zewnętrzne

Po poznaniu obrazu własnej osoby, po własnym samopoznaniu, musimy zająć się poznaniem innych czynników, niedotyczących bezpośrednio naszej osoby; czynników zewnętrznych, których znajomość jest niezbędna do tego, by właściwie pokierować swoją zawodową karierą.

Praca jest głównym rodzajem aktywności człowieka w dorosłym życiu. Określa jego znaczenie i pozycję w społeczeństwie, jest źródłem dochodów, kształtuje jego środowisko społeczne i styl życia, przyczynia się do jego rozwoju (a przynajmniej powinna); wywiera też wpływ na jego system wartości.

W dzisiejszych czasach – tak, jak o tym wspomniałam wcześniej – odchodzi się od mówienia o wykonywaniu jednego zawodu i w ramach niego tych samych czynności przez cały czas trwania jego zawodowej aktywności. Mówimy raczej o ciągłym rozwoju, niekoniecznie w ramach tylko jednego zawodu; mówimy o karierze zawodowej. Na pracę zaś patrzymy nie tylko w kontekście tego, co możemy z siebie jej dać, ale również, w jaki sposób praca może przyczynić się do rozwoju naszej osoby.

Planując swoją karierę zawodową stawiamy sobie jednak za jeden z podstawowych celów ZDOBYCIE ZAWODU. Zanim jednak zdecydujemy się na rozpoczęcie zdobywania kwalifikacji do jego wykonywania, musimy najpierw poznać jego specyfikę, wymagania stawiane przez ten zawód. Pierwszym czynnikiem w tej grupie będzie:

A. POZNANIE ZAWODÓW

Klasyfikacji zawodów jest wiele. Najbardziej popularne na świecie są dwie z nich:

  1. Klasyfikacja opracowana przez Departament Pracy USA, zgodnie, z którą zawody dzielą się na trzy grupy, w zależności od tego, czego dotyczą:
    • - zawody dotyczące danych (informacji),
    • - zawody dotyczące ludzi,
    • - zawody dotyczące przedmiotów, rzeczy.
  2. Klasyfikacja Johna L. Hollanda, której autor wyróżnia 6 typów środowisk zawodowych odpowiadających 6 typom osobowości. Osobę chcącą wybrać zawód najpierw poddaje się diagnozie, by poznać swój dominujący typ osobowości, a następnie za pomocą specjalnego "Przewodnika po zawodach" znaleźć zawody, których kod odpowiada kodowi uzyskanemu przez tą osobę w teście.

Zarówno do jednej, jak i do drugiej klasyfikacji istnieją narzędzia – testy, diagnozujące predyspozycje do wykonywania zawodu z danej grupy.

Istnieje też nasza rodzima, polska "Klasyfikacja zawodów i specjalności". Struktura tej klasyfikacji grupuje 1636 zawodów w grupy elementarne, a te z kolei w bardziej złożone grupy średnie duże i wielkie. Z klasyfikacją tą można się zapoznać na stronie: www.praca.gov.pl (Menu -> Klasyfikacja zawodów). Zapoznanie się z ww. klasyfikacją oraz poznanie nazw obowiązujących na rynku pracy zawodów to jeden element omawianej grupy czynników. Znacznie ważniejsze jest, bowiem zaznajomienie się z cechami charakterystycznymi interesujących nas zawodów. Unikniemy w ten sposób niewłaściwych wyborów w sytuacji, gdy np. dany zawód podoba nam się tylko, dlatego, znamy go z ulubionego serialu.

Istnieją odpowiednie przewodniki po zawodach zawierające wszelkie informacje na ich temat. Opisy te przedstawiają:

  • nazwę zawodu,
  • zadania i czynności,
  • środowisko pracy,
  • wymagania psychologiczne,
  • wymagania fizyczne i zdrowotne,
  • warunki podjęcia pracy w zawodzie,
  • możliwości awansu,
  • możliwości zatrudnienia oraz płace,
  • zawody pokrewne,
  • ścieżki kształcenia,
  • literaturę.

B. POZNANIE ŚCIEŻEK KSZTAŁCENIA

Znajduje się tu poznanie zarówno naszego systemu oświaty i specyfiki poszczególnych szczebli kształcenia, jak i poznanie lokalnej sieci szkół głównie ponadgimnazjalnych oraz interesujących nas uczelni wyższych. Można tu korzystać z lokalnych Targów Edukacyjnych oraz ze specjalnych informatorów, jak np. "Informator dla maturzysty", zawierający opisy polskich uczelni wyższych, zasady rekrutacji, itp.

C. POZNANIE TENDENCJI NA RYNKU PRACY

Rynek pracy to specyficzna sfera rzeczywistości, na której dochodzi do spotkania osoby, która sprzedaje i która kupuje pracę, czyli pracodawcy i pracownika; praca jest tu towarem.

Bardzo istotnym czynnikiem jest poznanie aktualnych tendencji na rynku pracy. Musimy, bowiem wiedzieć:

  • czy dostaniemy pracę w wybranym przez siebie zawodzie (ewentualnie gdzie tą pracę dostaniemy, co może się wiązać z wyjazdem);
  • jakie zawody są zanikające;
  • jakie zawody są zawodami przyszłości;
  • jaki jest nasz lokalny rynek pracy.

Warto wspomnieć krótko o najważniejszych tendencjach i zmianach na rynku pracy. Należą do nich:

  • zanikanie wielkich przedsiębiorstw, korporacji na rzecz tzw. przedsiębiorstwa z wysoko wykwalifikowanymi pracownikami, gdzie celem jest sprzedaż wiedzy i gdzie do pracy nad konkretnym zadaniem tworzone są grupy celowe,
  • uelastycznienie rynku pracy (ruchome płace – zależne od rynku pracy, indywidualizacja umów o pracę),
  • wzrost merytokracji – zależności między liczbą lat nauki a wynagrodzeniem,
  • powstawanie popytu na pracę o charakterze i zasięgu ponadnarodowym (jako efekt globalizacji); wiąże się z tym tania siła robocza w krajach słabo rozwiniętych,
  • elastyczne zatrudnienie, elastyczne formy pracy: umowy na czas określony, umowy "do projektu", praca dorywcza, outsourcing (wypożyczanie pracowników),
  • telepraca – świadczenie pracy na odległość (efekt rewolucji informatycznej).

Ze zmianami na rynku pracy wiążą się też zmiany w polityce firm. Zmienia się model organizacji, zmieniają się wymagania pracodawców wobec pracowników, zmieniają się formy organizacji pracy, polityka socjalna firm, itp. Aby móc dobrze funkcjonować na rynku pracy należy te zmiany i uwarunkowania poznać.

Podsumowanie

Jak widać, czynników istotnych przy planowaniu kariery edukacyjno-zawodowej jest bardzo dużo. Po poznaniu ich, należy je wszystkie ze sobą skonfrontować, a następnie już w pełni świadomie zaplanować poszczególne etapy naszej edukacyjnej i zawodowej kariery. Tak, byśmy po zrealizowaniu tych etapów zwieńczyli nasze wysiłki osiągnięciem celu, jakim będzie zdobycie dobrej, satysfakcjonującej pracy.

Dzień dobry.

Propozycja na dzisiaj.

Temat: Osobowość zawodowa.

 


LIS

Typy osobowości zawodowych (J.L. Holland)

Do którego zawodu masz szczególne preferencje zawodowe? Sprawdź swój typ osobowości!

 
Typy osobowości zawodowych (J.L. Holland)

Każdy zainteresowany rozwojem zawodowym z czasem natrafia na pojęcie, którego tajemnicza nazwa brzmi Teoria Hollanda. Czym jest więc ta teoria i jakie założenia przedstawia?

Teoria Hollanda jest jedną z teorii dotyczących rozwoju zawodowego, w której preferencje zawodowe są kształtowane w relacji do środowisk zawodowych. Wg tej teorii wyróżnia się następujące preferencje zawodowe:

  1. Typ realistyczny. Reprezentowany jest przez osoby, które lubią poprzez działanie rozwiązywać różne problemy. W pracy używają maszyn, narzędzi przy obsłudze obiektów, produkcji, przetwarzaniu surowców, ich wydobywaniu, przy uprawie roślin, hodowli zwierząt. Dobrze się czują realizując zadania, w których trzeba się napracować fizycznie.
    • Wymagane umiejętności: zdolności mechaniczne, manualne, siła fizyczna, koordynacja wzrokowo-ruchowa, talenty praktyczne, przestrzeganie reguł.
    • Preferowane wartości: zdrowy rozsądek, uczciwość, korzyści materialne uzależnione od efektów pracy, mocny charakter, odważny styl życia.
    • Preferowane czynności: związane z aktywnością fizyczną.
    • Określa siebie jako człowieka praktycznego, konserwatywnego, posiadającego lepsze zdolności manualne niż społeczne.
    • Postrzegany przez innych jako wytrwały, szczery, gospodarny, polegający na sobie.
    • Unika zawodów, w których przeważają kontakty z innymi ludźmi.
    • Typowe zawody: elektryk, grawer, kierowca, mechanik, optyk, pilot, tokarz, tapicer i inne zawody rzemieślnicze. Zawody związane z przetwórstwem surowców, leśnik, ogrodnik, rolnik.
  2. Typ badawczy. Dąży do zrozumienia otaczającego świata, poszukuje prawdy analizując rzeczy, zjawiska, myśli, uczucia. Lubi w pracy spotykać się z abstrakcyjnymi, skomplikowanymi problemami, wyzwaniami, oceniać, tworzyć teorie.
    • Wymagane umiejętności: studiowania i pogłębiania wiedzy, naukowe, analityczne, matematyczne, techniczne, łatwość wysławiania się i pisania prac wzbogacających aktualny stan wiedzy.
    • Preferowane czynności: intelektualne, analityczne, ukierunkowane na pokonywanie nieoczekiwanych utrudnień.
    • Widzi siebie jako osobę inteligentną, metodyczną, sceptyczną, dokładną, posiadającą znajomość rzeczy.
    • Postrzegany przez innych jako inteligentny, wykształcony, niezależny, introwertywny.
    • Unika sytuacji wymagających zdolności przywódczych.
    • Typowe zawody: antropolog, astronom, archeolog, biolog, chemik, filozof, geolog, geograf, fizyk, farmaceuta, matematyk, historyk, meteorolog, programista, politolog, statystyk, socjolog.
  3. Typ artystyczny. Lubi zajmować się sztukami pięknymi, muzyką, literaturą, rozwija pomysły, koncepcje, tworzyć nowe rzeczy. Preferuje zachowania kreatywne, niecodzienne sytuacje, wymianę myśli. Woli pracować w sytuacjach nieplanowanych, wykorzystując swoją wyobraźnię i zdolności twórcze. Problemy rozwiązuje przez tworzenie.
    • Wymagane umiejętności: sprawność rąk, oczu, wyostrzony słuch, inteligencja i kreatywność, aby z fantazją uprawiać sztuki piękne, muzykę oraz pisarstwo.
    • Preferowane wartości: oryginalność, niezależność, idealizm, piękno.
    • Preferowane czynności: aktywność intelektualna, twórczość muzyczna, aktorska, literacka, plastyczna, rzeźbiarska.
    • Określa siebie jako osobę obdarzoną wyobraźnią, otwartą na otoczenie, niezależnego intelektualistę.
    • Postrzegany przez innych jako skomplikowany idealista, niezwykły, wrażliwy, twórczy, niedbały, niepraktyczny.
    • Unika rutyny i ustalonych reguł.
    • Typowe zawody: aktor, architekt, dyrygent, dekorator wnętrz, fotograf ilustrator, kompozytor, malarz, muzyk, pisarz, projektant mody, plastyk, reżyser, rzeźbiarz, tancerz, wizażysta.
  4. Typ społeczny. Lubi zajęcia z innymi ludźmi: pomaga, doradza, wyjaśnia, informuje, opiekuje się innymi, leczy. W pracy z innymi używa słów uczuć, idei.
    • Wymagania: uzdolnienia - talenty społeczne, umiejętność kontaktowania się i postępowania z innymi, empatii, życzliwości, towarzyskości, kojącego oddziaływania na innych.
    • Preferowane wartości: sprawiedliwość, odpowiedzialność, idealizm, rozumienie innych, troska o ich dobro.
    • Preferowane czynności: praca z innymi, w celu udzielenia im pomocy i ułatwiania życia.
    • Postrzega siebie jako osobę empatyczną, cierpliwą, odpowiedzialną, wyrozumiałą, otwartą na problemy innych.
    • Postrzegany przez innych jako taktowny, cierpliwy, przyjazny, uczynny, miły, uprzejmy, współczujący, serdeczny, wielkoduszny.
    • Unika czynności o charakterze technicznym, manualnym, wymagających dużego wysiłku fizycznego.
    • Typowe zawody: fizykoterapeuta, bibliotekarz, hostessa, ksiądz, kelner, lekarz, logopeda, masażysta, nauczyciel, psycholog, pracownik socjalny, policjant, ratownik, pielęgniarka, stewardesa, trener.
  5. Typ przedsiębiorczy. Lubi pracę z ludźmi, ale ukierunkowaną na osobiste korzyści. Lubi mieć władzę, pieniądze, wpływać na innych, kierować, przewodzić, przekonywać innych do celów organizacyjnych lub osiągnięć ekonomicznych.
    • Wymagania: umiejętności z zakresu kierowania, nakłaniania innych, organizowania, pewność siebie, zdolności krasomówcze.
    • Preferowane wartości: władza, sukces finansowy i społeczny, wpływy.
    • Preferowane czynności: nakłanianie, kierowanie.
    • Postrzega siebie jako osobę towarzyską, pewną siebie, energiczną, optymistyczną, podejmującą ryzyko, ugodową, popularną.
    • Postrzegany przez innych jako osoba bystra, ambitna, dbająca o zysk, energiczna, władcza, pewna siebie, przy ciągająca uwagę, poszukująca przyjemności, impulsywna.
    • Unika skomplikowanych zagadnień naukowych.
    • Typowe zawody: adwokat, agent ubezpieczeniowy akwizytor, dyplomata, doradca np. podatkowy księgarz, makler, menedżer, notariusz, prawnik, zaopatrzeniowiec.
  6. Typ konwencjonalny. Lubi zajęcia i zawody z danymi, ich porządkowaniem i strukturalizowaniem. Lubi porządek i bezpieczeństwo. Rozwiązuje problemy według ustalonych zasad, instrukcji, reguł i procedur działania, pole ceń zwierzchników.
    • Wymagania: uzdolnienia urzędnicze i organizacyjne, rzetelność, dokładność, subordynacja, umiejętność ścisłego przestrzegania instrukcji.
    • Wartości preferowane: oszczędność, konformizm, zarabianie pieniędzy.
    • Postrzega siebie jako osobę sumienną, dokładną, nie rozrzutną, praktyczną, dokładną.
    • Postrzegany przez innych jako systematyczny, zasadni czy, skuteczny, rozważny, kontrolujący się, pedantyczny, bez wyobraźni.
    • Unika konfliktów, problemów interpersonalnych, pracy, której brak jasnych instrukcji.
    • Typowe zawody: archiwista, bileter, agent celny, agent ubezpieczeniowy, edytor, inkasent, kasjer, kosztorysant, księgowy, notariusz, radca prawny, recepcjonista, rzeczoznawca, statystyk, syndyk, stenograf, urzędnik biurowy, technik BHP, wizytator.

Typy te tworzą układ sześciokątny.

Typy osobowości zawodowej - układ sześciokątny

Źródło: W. Trzeciak: Planuję swoją przyszłość zawodową. W: Moja przyszłość zawodowa. Warszawa: ZDZ, 2000.

Układ ten służy do przedstawienia podobieństw i różnic między typami osobowości ludzi, a wymaganiami zawodów. Pozwala też określić, w jakim stopniu konkretny zawód odpowiada danej osobie i czy nadaje się ona do środowiska pracy, w którym zawód jest wykonywany; na ile praca w konkretnym środowisku zaspokaja jej dążenia i cele. Może ona bowiem umożliwiać pracownikowi pełną samorealizację i zgodność postrzegania samego siebie z podejmowanymi rolami zawodowymi.

W praktyce typy czyste występują rzadko. Zdarza się, że u jednej osoby mogą dominować cechy charakterystyczne dla dwóch typów, np. badawczo-realistyczny, społeczno-artystyczny, itd. Może powodować to bądź różnorodność preferowanych zawodów, bądź różnorodność atrakcyjnych, odmiennych w swym charakterze stanowisk pracy, w obrębie jednego zawodu.

Wielu uczniom krótkie opisy 6 typów mogą nie wystarczyć do dokonania porównania i oceny, czy wymagania stawiane przez zawód, którego się uczą są zgodne z jego typem osobowości. Zresztą nie wszystkie zawody zostały tu zaprezentowane. Dla uczniów tych mogą być pomocne badania psychologiczne przy użyciu takich środków, jak np. testy zawodowe, które powstały na podstawie tej teorii.

Rozwiążcie test:

https://www.katarzynapluska.pl/wp-content/uploads/2018/01/TEST-HOLLANDA-3.pdf

Dzień dobry Drodzy Uczniowie!

Zapraszam na nasze zajęcia.

Temat:       

Predyspozycje zawodowe

PŁATNY STAŻPredyspozycje zawodowe – określane są mianem wrodzonych skłonności do wykonywania danego zawodu. Ściśle wiążą się z uzdolnieniami, talentami posiadanymi przez daną osobę.

Nasz charakter odbija się na sposobie naszej pracy. Pewne predyspozycje ułatwiają nam działanie w określonych zawodach i na danych stanowiskach. Jak je określić?

Rozważając problem predyspozycji zawodowych, należy zacząć od zadania sobie ważnego egzystencjalnego pytania: kim jestem? Określenie swej osobowości to praca na lata, ale istnieją pewne narzędzia pomagające ustalić nasze zdolności. Predyspozycje to pojemne pojęcie. Zawiera w sobie cechy określające osobowość, temperament, talenty oraz preferencje, czyli zainteresowania, pasje i wartości. To, jakie predyspozycje posiadamy, nie musi być dla nas oczywiste, czasami zaś, poddani presji otoczenia, uznajemy pewne zdolności za własne i idziemy przez życie niejako w cudzej skórze. Warto mieć więc w pamięci Sokratejskie zawołanie: „Poznaj samego siebie!”

Do poznania samego siebie użyteczne mogą okazać się opracowane przez psychologów i rekruterów testy predyspozycji. To zestawy twierdzeń na temat preferencji i stylów działania, które analizujemy pod kątem zgodności z naszym charakterem. „Kocham towarzystwo”, „lubię rywalizację”, „muszę mieć najpierw uporządkowane zaplecze i dopiero potem rozpocząć pracę nad projektem” - czy któryś z tych opisów możemy do sobie przypisać?

Odpowiedź ukazuje, który z rodzajów aktywności jest nam bliższy. A istnieje ich kilka: kierowniczy, społeczny, metodyczny, innowacyjny lub przedmiotowy. Odpowiednio charakteryzują one pracownika jako lidera, społecznika, metodologa, pomysłodawcę przedsięwzięć, czy też rzemieślnika. Jeśli rzetelnie zastanowimy się nad odpowiedziami, możemy trafić w dziesiątkę z wyborem zawodu, lub stanowiska zgodnego z preferowanym stylem pracy.

Istnieje możliwość poprawy niektórych niedoskonałości naszego charakteru. Załóżmy, że nasza praca wymaga od nas łatwości komunikacji z klientem, tymczasem należymy raczej do osób nieśmiałych. Nie jesteśmy bezradni, możemy nad sobą pracować - Chcąc na przykład poprawić nasze umiejętności kontaktowania się z innymi ludźmi, możemy zacząć od sporządzenia listy czynności, które wykonujemy w sytuacjach społecznych (np. mówimy komplementy, krytykujemy, narzekamy). Następnie sprawdzamy, jak często wykonujemy każdą z nich i w jakich warunkach. Na koniec możemy wyznaczyć cele, które pomogą nam stać się takimi ludźmi, jakimi chcielibyśmy być – stwierdza psycholog Robert E. Franken. Jest to metoda kreowania naszych uzdolnień oparta na samoobserwacji, wyciąganiu wniosków z naszych działań.

Psycholodzy twierdzą, że nie powinno się walczyć z dominującymi cechami charakteru, ale zaakceptować je i wykorzystać na swoją korzyść. Człowiek o uosobieniu artystycznym, z pewnością nie zrealizuje się w finansach i księgowości, bo przy wysokim poziomie kreatywności, wykonywanie powtarzanych i rutynowych prac, będzie dla niego drogą przez mękę.

Zaciekawiło Cię jakie masz predyspozycje?

Zapraszam do wykonania testów predyspozycji zawodowych!

https://ckziu.com/index.php?option=com_content&view=article&id=386&Itemid=911

 

Temat: Czym się interesuję?

 
  1. Macie przed sobą pytania dotyczące czynności, jakie lubicie i jakich nie lubicie wykonywać. Na każde pytanie należy odpowiedzieć znakami: +, - lub ?, które wpiszecie w odpowiednie kratki arkusza odpowiedzi. Pytania są ponumerowane – każdemu pytaniu odpowiada na arkuszu kratka oznaczona tym samym numerem. Jeżeli daną czynność bardzo lubicie, wpiszcie w odpowiednią kratkę dwa plusy. Jeśli tylko lubicie, wpiszcie jeden plus. W przypadku, gdy danej czynności nie lubicie wykonywać, wpiszcie w kratkę jeden minus. Jeśli danej czynności bardzo nie lubicie wykonywać, wpiszcie dwa minusy. Jeżeli zaś danej czynności nie znacie lub nie wykonywaliście nigdy i trudno Wam odpowiedzieć na pytanie, wpiszcie w kratkę znak zapytania. Starajcie się odpowiedzieć na pytanie szczerze, nie namyślając się długo.

Wynik tego ćwiczenia wskazuje kierunek rozwoju zainteresowań zawodowych.

 
 
Załącznik 1 – Karta zainteresowań[1].

 

Instrukcja

Masz przed sobą bardzo proste pytania. Dotyczą one czynności, które lubisz i których nie lubisz wykonywać. Na każde pytanie należy odpowiedzieć, wpisując wskazane znaki: +, -, ?

w odpowiednie kratki arkusza odpowiedzi. Pytania są ponumerowane – każdemu pytaniu odpowiada na arkuszu kratka oznaczona tym samym numerem. Jeżeli daną czynność bardzo lubisz, wpisz w odpowiednią kratkę dwa plusy. Jeśli tylko lubisz, wpisz jeden plus. Jeśli danej czynności nie lubisz wykonywać, wpisz w kratkę jeden minus, jeżeli danej czynności bardzo nie lubisz wykonywać, wpisz dwa minusy. Natomiast w przypadku, gdy danej czynności nie znasz lub nie wykonywałeś nigdy i trudno Ci na pytanie odpowiedzieć, wpisz w kratkę znak zapytania.

Po wypełnieniu kwestionariusza dodaj wszystkie plusy, które zaznaczyłeś w każdej kolumnie.

Czy lubisz?

1. Uczyć się języka polskiego.

2. Wykonywać działania matematyczne.

3. Poznawać życie roślin i zwierząt.

4. Czytać czasopisma i książki o tematyce technicznej.

1. Poznawać pracę pielęgniarki, higienistki, itp.

2. Dbać o porządek w domu, klasie, szkole.

3. Chodzić na koncerty do filharmonii.

4. Należeć do szkolnego klubu sportowego.

5. Wyrażać na piśmie swoje spostrzeżenia i myśli (pisać wiersze, opowiadania, pamiętnik).

6. Uczyć się matematyki.

7. Uczyć się biologii, botaniki i zoologii.

8. Zwiedzać wystawy techniczne albo słuchać audycji o nowościach technicznych.

9. Czytać o tym, jak ludzie nauczyli się walczyć z chorobami.

10. Pomagać w gospodarstwie domowym.

11. Tańczyć w dyskotece.

12. Brać udział w zawodach sportowych.

13. Uczyć się języka obcego, próbować posługiwać się nim w rozmowie.

14. Czytać książki, czasopisma zawierające łamigłówki matematyczne.

15. Wykonywać doświadczenia biologiczne.

16. Wykonywać prace na zajęciach techniki.

17. Opiekować się chorymi, doglądać prawidłowego przyjmowania przez nich leków.

18. Szyć i haftować.

19. Śpiewać w chórze, zespole muzycznym.

20. Chodzić na górskie wycieczki.

21. Bywać w teatrze, muzeum, na wystawie sztuki.

22. Uczestniczyć w zajęciach kółka matematycznego.

23. Pracować w sadzie, ogrodzie.

24. Wykonywać remontowe prace budowlane, zwiedzać place budów.

25. Opiekować się dziećmi.

26. Dokonywać zakupów.

27. Oglądać przedstawienia baletowe.

28. Jeździć na rowerze.

29. Uczestniczyć w zajęciach kółka polonistycznego.

30. Samodzielnie rozwiązywać w domu dodatkowe zadania i przykłady z matematyki.

31. Przeprowadzać doświadczenia z roślinami.

32. Montować i naprawiać różne maszyny, przyrządy i mechanizmy.

33. Poznawać budowę organizmu człowieka.

34. Przekonywać o czymś innych ludzi.

35. Projektować wystrój swojego pokoju, klasy szkolnej.

36. Brać udział w sportowych grach zespołowych.

37. Omawiać z kolegami, koleżankami, rodziną przeczytane książki, obejrzane filmy.

38. Brać udział w olimpiadach matematycznych.

39. Uczestniczyć w zajęciach kółka biologicznego.

40. Sporządzać modele samolotów, szybowców, okrętów, itp.

41. Poznawać przyczyny powstawania różnych chorób.

42. Poznawać ludzi i obcować z nimi.

43. Grać na jakimś instrumencie.

44. Jeździć na nartach.

45. Czytać literaturę piękną.

46. Odkrywać, gdzie w otaczającym nas świecie matematyka ma praktyczne zastosowanie.

47. Obserwować naturę.

48. Wykonywać prace związane z mechaniką.

49. Czytać i opowiadać dzieciom bajki, bawić się z nimi.

50. Przygotowywać posiłki.

51. Należeć do zespołu tanecznego.

52. Grać w tenisa.

53. Czytać artykuły z dziedziny krytyki literackiej.

54. Uczyć się fizyki.

55. Czytać o odkryciach z dziedziny chemii.

56. Wykonywać rysunki techniczne.

57. Uczestniczyć w lekcjach biologii.

58. Być odpowiedzialnym za wyżywienie kolegów na obozach wędrownych i wycieczkach.

59. Projektować stroje.

60. Pływać.

61. Uczyć się historii.

62. Przeprowadzać doświadczenia z fizyki.

63. Rozwiązywać zadania z chemii.

64. Obserwować pracę różnych maszyn, zwiedzać zakłady pracy, warsztaty.

65. Poznawać pracę lekarza.

66. Prać, prasować odzież.

67. Brać udział w zajęciach kółka plastycznego.

68. Kibicować ulubionym drużynom sportowym.

69. Omawiać bieżące wydarzenia polityczne w kraju i zagranicą.

70. Czytać literaturę popularnonaukową z zakresu odkryć fizycznych.

71. Przeprowadzać doświadczenia z chemii.

72. Poznawać budowę urządzeń radiotechnicznych.

73. Wyjaśniać kolegom, jak wykonywać zadania szkolne.

74. Świadczyć różne usługi potrzebującym ludziom.

75. Słuchać muzyki, kolekcjonować ulubione nagrania.

76. Oglądać w telewizji zawody sportowe.

77. Czytać o tematyce historycznej.

78. Uczestniczyć w zajęciach kółka fizycznego.

79. Wykrywać zjawiska chemiczne w przyrodzie.

80. Naprawiać domowe urządzenia elektryczne.

81. Odpowiadać przy tablicy, występować przed klasą, szkołą.

82. Naprawiać sprzęt gospodarstwa domowego.

83. Malować pejzaże z natury.

84. Uczestniczyć w lekcjach w-f.

85. Zwiedzać muzea historyczne, poznawać zabytki.

86. Czytać książki, czasopisma dotyczące fizyki.

87. Uczyć się chemii.

88. Orientować się w schematach radiowych, telewizyjnych, magnetofonowych, itp.

89. Pełnić funkcję zastępowego, drużynowego w harcerstwie.

90. Być dyżurnym na przerwach lekcyjnych w szkole.

91. Fotografować przyrodę.

92. Grać w kometkę.

93. Brać udział w pracy społecznej.

94. Odkrywać, gdzie w otaczającym nas świecie fizyka ma praktyczne zastosowanie.

95. Uczestniczyć w zajęciach kółka chemicznego.

96. Gromadzić ciekawe artykuły z różnych czasopism o tematyce technicznej.

97. Pomagać ludziom chorym lub starym przy wykonywaniu różnych prac domowych.

98. Nakrywać do stołu i podawać potrawy rodzinie lub znajomym.

99. Brać udział w konkursach plastycznych.

100. Jeździć na rolkach.

[1] Sołtysińska G., Woroniecka J., (2006), Przygotowanie uczniów gimnazjum do wyboru zawodu, Warszawa: KOWEZIU.

Copyright © 2020 Szkoła Podstawowa w Bedlnie Rights Reserved.